Boris Dvornik rođen u Splitu, 16. aprila 1939. preminuo je na današnji dan u rodnom dalmatinskom gradu – 24. marta 2008. Bio je Korifej hrvatskog i jugoslovenskog glumišta kao pozorišni, televizijski i filmski glumac, reditelj i scenarista, ostavio je neizbrisiv trag u kulturnoj istoriji SFR Jugoslavije Balkana.
Rođen je u skromnoj porodici drvosječe u sunčanom Splitu. Još kao dete, ispoljio je izuzetnu nadarenost za glumu, nastupajući u dečijim predstavama. Iako je formalno obrazovanje započeo kao električar, njegov pravi poziv ga je odveo na daske koje život znače. Nakon završetka Srednje glumačke škole u Novom Sadu, odlučio je proširiti svoje umetničke vidike, upisavši Kazališnu akademiju Sveučilišta u Zagrebu.
Na filmskom platnu debitovao je 1960. godine u filmu Francea Štiglica „Deveti krug“, intenzivno uranjajući u bolnu tematiku holokausta. U ovom nezaboravnom delu, Boris je utelovio mladića koji, usred stradanja Drugog svetskog rata, pokušava da spasi mladu Jevrejku brakom iz milosrđa. Ova uloga lansirala ga je u orbitu popularnosti, što je dodatno osnažio svojim duhovitim performansima u savremenim komedijama Branka Bauera „Martin u oblacima“ (1961.) i „Prekobrojna“ (1962.). Time je Boris Dvornik postao ikona jugoslovenske kinematografije, rame uz rame sa zvezdama poput Ljubiše Samardžića, Milene Dravić i Velimira Bate Živojinovića, s kojim je kasnije uspostavio duboko prijateljstvo i saradnju.
Do sredine 1960-ih, Dvornik je uglavnom briljirao u komedijama, ali početkom 1966. počinje da se ostvaruje u filmovima posvećenim Narodnooslobodilačkom ratu, osvajajući publiku i kritiku sjajnim izvedbama. Zlatnu arenu zaslužio je za svoje uloge u filmovima „Most“ (Hajrudin Krvavac, 1969.) i „Kad čuješ zvona“ (Antun Vrdoljak, 1969.). Za ratni film „U gori raste zelen bor“ (Antun Vrdoljak, 1971.) i šarmantnu rolu šofera-zavodnika u „Opkladi“ (Zdravko Randić, 1971.), osvojio je Srebrnu arenu. Njegov bogati opus uključuje više od 40 dugometražnih igranih filmova, mnogobrojne televizijske drame i serije.
Kulmiinacija Dvornikove slave usledila je tokom 1970-ih ulogom Roka Prča u kultnoj seriji „Naše malo misto„, kao i briljantnom interpretacijom brijača Meštra u seriji „Velo misto“. Kao jedan od najcenjenijih glumaca bivše Jugoslavije, Dvornik je veliku većinu svoje karijere posvetio radu u Hrvatskom narodnom kazalištu u rodnom Splitu.
Krajem sedamdesetih ušao je u istoriju jugoslovenske pop i zabavne muzike kada je na Splitskom festivalu , zajedno sa Oliverom Dragojevićem, debitovao kao pevač u proslavljenoj muzičkoj numeri „Nadalina“.
Drama između Borisa i Velimira Bate Živojinovića doživela je svoju kulminaciju 1991. godine kada su se javno odrekli prijateljstva putem otvorenih pisama, simbolizujući raspad SFRJ. Njihova saga dobila je pomirljiv ton 2004. godine, a konačno javno pomirenje 2006. godine, kada su se, putem video linka između Splita i Beograda, složili da je sve bio nesporazum.
Njegovo prijateljstvo s Antunom Vrdoljakom bilo je od posebnog značaja, a Vrdoljak ga je podstakao i na politički angažman. Na izborima 1992. godine, Dvornik je postao član Hrvatskog sabora kao predstavnik Hrvatske demokratske zajednice, da bi se ubrzo povukao iz političkog života.
Karijeru Borisa Dvornika u kasnijim godinama zasenili su zdravstveni problemi i borba s alkoholizmom, što je kulminiralo nesretnim incidentom na hrvatskim predsedničkim izborima 2005. godine.
Boris Dvornik preminuo je 24. marta 2008. od srčanog udara u svom domu u Splitu. Sahranjen je tri dana kasnije uz odavanje počasti hiljadama poštovalaca na groblju Lovrinac. Njegovi sinovi su Dino i Dean Dvornik, koji su se istakli kao talentovani pop muzičari.
Davno je Miljenko Smoje napisao, a Boris Dvornik izgovorio u legendarnoj ulozi Meštra čuvenu rečenicu, punu ljudske topline, plemenite solidarnosti sa slabijima i revolucionarnog zanosa protiv svakog obika terora i tiranije jačih nad slabijima: „I zapamti sinko, ja sam oduvik bija kontra onih ča pucadu, a ze one u koje se puca.“
