Beloglavi sup, impozantan lešinar koji naseljava prostrane delove Evrope i Azije, obitava na Pirinejskom i Balkanskom poluostrvu, u severnoj Africi, Maloj Aziji, na Kavkazu i jugozapadnim delovima Azije. Ova ptica stanarica, iako vezana za određene teritorije, poznata je po sklonosti mladih jedinki ka dalekim lutanjima. Tako je pre desetak godina jedan pti’ beloglavog supa, koji se ispilio u leglu SRP Uvac i tu prstenovan, prona]en u dalekom Jemenu na jugu arabijskog poluostrva. Beloglavi sup preferira otvorene predele sa klisurama i skromnom vegetacijom, uglavnom u planinskim i mediteranskim regijama, kao što su stepe, polupustinje i pašnjaci. Važno je da okolina pruža potkapine i terase na visokim i nepristupačnim liticama, koje su idealne za gnežđenje, kao i blizinu izvora vode.
Ova vrsta lešinara, najveća među pticama ovog područja, dostiže raspon krila od impozantnih 2,80 metara, dok se prosečna težina kreće između 7,5 i 8,5 kilograma, sa pojedinim primercima koji mogu težiti do 11 kilograma. Ženka polaže samo jedno jaje, obično krajem januara ili početkom februara. U inkubaciji, koja traje između 54 i 56 dana, učestvuju oba roditelja. Razvoj mladunca u gnezdu traje od 110 do 130 dana. Beloglavi sup se gnezdi na stenama različitog geološkog sastava, pretežno krečnjačkim, formirajući kolonije, dok su usamljeni parovi retki. Polna zrelost se dostiže između četvrte i sedme godine, nakon čega se mladi često vraćaju u koloniju iz koje potiču.
U poređenju sa drugim lešinarima zapadnog palearktika, beloglavi sup je poznat po svojoj druželjubivosti. Gnezdi se u labavim kolonijama, pri čemu su gnezda često veoma blizu jedna drugima. Iako retko, dešava se da se gnezde i usamljeni parovi. Ova ptica je monogamna, što znači da su veze među partnerima doživotne. Gnezda se obično nalaze u pukotinama stena, na policama i potkapinama litica, na nadmorskim visinama između 500 i 1200 metara. Na drveću se gnezde krajnje retko, i to u gnezdima koje su ranije koristile druge grabljivice.
Beli sup, poznat po svojoj specifičnoj ishrani, pretežno se hrani leševima srednje velikih i krupnih sisara, pri čemu najviše preferira kopitare i papkare poput krava, konja, ovaca, magaraca, jelena i srna. Ipak, njegova ishrana može da obuhvati i manje životinje kao što su lisice, psi, zečevi i slične vrste. Zanimljivo je napomenuti da retko kad napada živi plen, i to isključivo u situacijama kada je životinja bolesna ili iznemogla. Njegov način ishrane fokusira se prvenstveno na mekša tkiva, uključujući iznutrice i mišiće lešine.
Izuzetno dugačak i pokretljiv vrat, prekriven gustim paperjem, omogućava mu da prodre duboko u lešinu, čineći ga izuzetno efikasnim u svojoj ulozi prirodnog čistača. Supovi hranu traže u grupama, pretražujući znatno veće oblasti nego ostali evropski lešinari. Redovno pregledava teritorije prečnika od 50 do 60 kilometara oko svojih odmorišta ili gnezda, a neretko se pojavljuje i na mnogo širim teritorijama koje zahvataju područja prečnika od 120 do 150 kilometara.
Pored prirodne retkosti ove veličanstvene vrste, beli sup se suočava sa izazovom niskog reproduktivnog potencijala, što dodatno naglašava potrebu za implementacijom mera koje će osigurati njihov opstanak u divljini. Od vitalnog je značaja sprovođenje akcija koje će stabilizovati i povećati brojnost njihove populacije, naročito na područjima rezervata. Ključne mere uključuju izgradnju hranilišta, veštačko uzgajanje jedinki, kao i rekolonizaciju i reintrodukciju, kako bi se ovoj vrsti omogućio siguran i stabilan opstanak.
Kontinuirani izvor hrane služi kao temelj za sticanje optimalne kondicije neophodne za gnezdeće parove tokom surovih zimskih meseci, neposredno pred sezonu parenja. Ovaj izvor predstavlja ključni faktor u povećanju broja gnezdećih parova jer efikasno uklanja potencijalne prepreke koje bi mogle negativno uticati na proces reprodukcije. Poznato je da lešinari u prirodnom staništu ne love aktivno, već se oslanjaju na pronalaženje strvina kroz pravilo verovatnoće.
Hranilište igra važnu ulogu u smanjenju areala aktivnosti lešinara u potrazi za hranom, koji iznosi oko 120-150 km, čime se znatno umanjuje rizik od trovanja putem konzumacije otrovnih mamaca koji su još uvek često prisutni u širem području delovanja. Dodatno, obezbeđeni izvor hrane doprinosi zadržavanju mladih, polno nezrelih jedinki unutar kolonije, kao i privlačenju nesparenih ptica, čime se dodatno podstiče obnavljanje i jačanje kolonije.
Među otprilike 130 vrsta ptica koje nastanjuju područje Specijalnog rezervata prirode „Uvac“ i njegovu okolinu, beloglavi sup zauzima posebno značajno mesto. Na ovom području se nalazi najveća gnezdeća kolonija beloglavih supova u Srbiji i jedna od najznačajnijih na Balkanu. Tokom poslednje dve decenije, populacija beloglavog supa beleži konstantan porast, te se procenjuje da trenutno na Uvcu obitava oko 450-500 jedinki, što uključuje oko 110 gnezdećih parova.
